فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

دلگیر دلگیرم

از غصه می میرم

مرا "بگذار" و "بگذر"!...

شاید مرده باشی! شاید رفته باشی! که ای کاش اهل یکباره مرگی می بودی٬برای راحت.

زیر آب گرم٬به خاطر ات می آورم:"شاید مرده باشی!" اگر کمی هم نشان عقل می داشتی و کمتر می ترساندی ام٬راهت می دادم به اهالی خویش.

حالا٬پس از تو٬شبانه های عریان هم سوی باد و خدا خواهند رفت. روزگاری دیگر٬نه از شماتت٬که با لبخند٬خواهی ام گفت:" این است تصویری نو."

 

کات!

سردم است. باران می آید. تو خوابیده ای و پرهراسِ نگاهت من٬پابه پای تماشا بی تابی می کنم. عشقی٬ میان نیست. اما "دوستت دارم"ی هست و بوسه بر چشمها٬که اگر هشیار می شدی می دیدی ام٬دیگر گذرم به منزلت نمی افتاد...سردم است. نه گرمایت را می طلبم٬نه نوشته های نمی دانم به کجا مدفونت. تنها٬ بخواب و بگذار حرف بزنم و شیطنت٬باشد برای زمانی که بی کس بودم و کسان ترا نیز به خاطر نیاورم.

پس و پیش همه چیز٬دل گریان من است...میان صحنه٬دستانت را می گیرم و نقشی می آفرینمت بی مثال...سکوت می کنی به مهر. "وای بر من٬برادر! حس تو٬آبی ست. و لیک٬بر من تیره می نماید."

می گریم و عاشق نمی شوم و دوستت دارم و صدایت نمی زنم...اینگونه آغوشت٬نه!

 

کات!

آفتاب ما٬ بدرود می گوید و ما نیز٬ترا...و نه برهوت و سرما را. بایسته آن که آشوب کنی بر اینان که بی تقصیرند و بنگرند٬متعجب٬ترا...سردم است. تب دارم. میان غم ها می لولم و می گویندم: "روحیه ات٬چه نیک٬که در اینجا آسیب نمی بیند!" این اندیشه٬این روح٬چنان ریشخندم می کنند که:"باز٬سکوت؟" باز دربدری؟"...آه! خدای باد! مرا سوی روشن ترین رویاهایم بخوان!...مرده ام از خجلت خویش. چاره ی این عصیان پنهان چیست؟ چاره ی من خراب. من آویخته برکول این روح تنها.

                                                          *

سه شنبه ی غریبی بود. بمردم و ـ هه! ـ دم زدم؟ نه...من٬آرمان آشوب را هدیه ی جسمِ روزی خفته خواهم کرد...

آی آدمها!...

 

کات!

- برین کنار!...کنار!...کسی دست به پریز یا لامپی نزنه! بچه ها برین سراغ نشتی! خانم! شمام چند لحظه بیرون باشین!

                                                    *

می خندی. نه از ته دل. که نفسی برای همراهی نداری...بالای سرت می ایستم و بی صدا٬ می گریم. کسی می دود. هل می دهد مرا. به دیوار کوبیده می شوم. نگاهت می کنم. به خدا حالت خوب است! افسوس که دغدغه ی اکنونت را نمی دانم! دیگر بر آن ذهن خسته٬چه می گذرد؟

                                                      *

- اون کاور رو بیارین!...کی اجازه داد این خانم بره تو اون اتاق؟ اه !...

                                                       *

هه! دیدی؟ دیدی بعد از آنهمه فریاد٬تو هم خوانده شدی؟ تو هم رام شدی...چه لبخندی! چرا به بیداری و همراهی مان٬حسرت چنین لبخندی بر جانم ماند؟

                                                        *

- خب...خب٬یادداشت کن! "بیست و هشت ساله. موی مشکی. چشمها قهوه ای. وزن حدود نود..."

                                                        *

ناراحتم که خوشحالی...

 

کات!

پ.ن:جدا نمیدونم چرا موقع نوشتن متن٬حالم اینقدر ناجور بود؟

روح سرخ٬تاب هیچ ندارد و تن٬اهل مداراست...دوری٬ازآنرو مشتاقانه سر می رسد که دیگر٬زمانی و توانی برای هیچ دیداری نیست. روزگار و اینهمه فرصتش٬پی در پی از کف می روند. ما می مانیم و دغدغه ی زیاده خواهی و معاش. که اینهمه تقلا٬برای کدامین سپیدی؟ کدامین لبخند بی بازگشت؟... ما٬دور شده ایم. چرا که می خواستیم زندگی کنیم. راه درد ببندیم و نیستی٬اینگونه گریبان گرفت...

از اینجای ام ببرید!

 

کات!

قدم٬کشان ـ کشان بر سنگریزه های خورده آفتاب٬عاشقانه ها تا دلت می خواهد می سرایم از سرِ برون آمدن زخموشی. بی تابی ما٬که هر بانوی زخم خورده را قد می دهد٬از آنِ باد و گونه های سرخ تو! خیره در غروب٬حدیث نوشدارو در ترانه ای آشنا می رانم برشما. که یا نمی فهمید٬یا خسته اید...پرده ها٬ رفته کنار از رخ و تن٬به سوگواری می کشانندمان. عجب می شناسندمان! عجب بی آبروییم ما!

 

کات!

دخترک٬باد می دمد به موهای تیره و هوس گونش. گونه اش٬سرخ سرما و ـ شاید ـ انتظار بوسه ای به طعم بادامی تلخ. به چشمها٬شور رسیدن و ذهن٬غافل انتهای تیره...

های٬دختر! دختر! در باد ات می نهم اینچنین که تماشا٬پر از بغض٬کنایه ی خدایم بر دل است.

«درگذر زما !»

ترقوه٬پوشیده از سپید پوستی و نوش گلوگاهی...(مرا خرده مگیر!)قدم ها را کند کن! سایه از ما می بَری و کلام بر جانم٬خشک...گویی از ما می بُری و در بُرِ شهر٬گم شدنت را شادمان ای.

                                                        *

دخترک٬می خندد به عرش و فردای تیره گونش٬من٬راهی محکمه ام. شور بی حد٬از آن حالای او. غم و آغوش٬از آن فردای من!(مرا خرده مگیر!)

                                                       *

- چرا اینقدر تند میری؟

:میخوام زودتر ازت خلاص شم.

                                                        *

دخترک٬ناشناسِ بغض٬پهلو به پهلوی یکی غریبه٬زلف و تن به یمن اکنونی خوش می سپارد. می سپارد...غمگنانه التماسش به شبی برفی٬پرسوزتر از هرچه سرما٬شاید و باید از عقل می زداید.

                                                      *

- آتیش منی تو٬بخدا !

:لوس نشو! مانتوتو بپوش٬بریم!

                                                       *

دخترک٬رقصنده در بی غمی٬هستی ام به رنگ گیسوانش٬رنگ آسمان می بوسد و چه می داند از اندوه؟...برایم واژه ای آفرید: فاصله. فاصله ی شرعی. که من اش٬آگاه تر از او٬هراسی ازdead line نیز نبود.

                                                       *

- اوهو!

:کوفت! تو به هیچی ایمان نداری.

                                                      *

خواب می دیدم در جاده ای بی نور٬راه بر فاصله ام بست و نمی دانستم حد دیوانگی اش را...خواندندم به غسل و من٬راه توبه ام رفتم. های٬دختر! چشمم٬بی سو. عشقم٬ بی راه. راهم٬ بی تو.

«مرا مگذار و مگذر...»

 

کات!

این سوز٬تنهاترین جای زمین است. یگانه ترین تلخی را به بر دارد و من٬باد شبانه اش را می گریم... و این باد سرد٬همراهی ست تک و دوست داشتنی٬که می آزردم. ولیک٬هیچگاه بر بغضم شکوه نمی کند. چه٬اگر بخواهم همراهی غیر برگزینم٬نه او را توان ماندن است٬نه مرا صبر به بر داشتنش... می خواهم نیم شب این برهوت را ببینم. نمی گذارند...فروبرده سر به گریبان٬مویه ها زمزمه در باد٬همچنان به زیستن نشسته ام. عشق٬پر از مجال حضور در این فکر٬تنها چون خاطره ای ست: روشن و پرآزار.

                                                     *

اینجا٬انتهای جهان نیست. دود "بهمن"٬در هوای پاک می لولد و می برد هرچه بود و نبود...محتاج گرمی و سپیدی٬حول ناامیدی قدم می زنم. سپاس خدایم را٬که هدیتی فرستاد٬چون باد...باد...باد.

 

کات!

گریه که می کنی٬یاد مرگ می افتم. پیش ات می برم و راه می آیی و به یکباره٬میان بیابان و سکوت می ایستی.

«پشیمون شدی؟»

اشک. یادمان هرچه خاطره ی روشن.

«چرا اینقدر با گذشته ت زندگی می کنی؟»

عقل و هوشت کو؟ چه می کنی اینجا؟...بیا! من٬اینهمه باران را مجال حضور خواهم داد. ببار بر تنهایی هایت! بر مردمی نیک٬اما نافهم درد تو. ببار!

«غذاتو بخور! می خوای یه ماشین بگیرم٬برگردی تهران؟»

می گریی و می گریی و من٬شیفته ی پایان این بارش ام.

«سیگار میخوای؟»

در آرامش و مف ـ مف٬لبخندی سرد می زنی. می آیی که ببوسی ام...

                                                        *

درد تو٬من می دانم و نمی دانم چرا بازگوی ات نمی کنم. در پی یکی "انسان" ام تا اندیشه و آغوشش٬ گشاده ی نامتعارف ـ رفتارهای تو باشد...

                                                         *

گریه که می کنی٬یاد مرگ می افتم. کشان ـ کشان می بری ام و ـ دریغ !ـ می دانم که...

«پشیمون شدی باز؟»

 

کات!

پ.ن:برادرِ پدر

هه! نمی دانستیم. یعنی می دانستیم و به روی خود نمی آوردیم. دستیابی٬پس حکایت "پول ـ دار" ی بود٬ نه "د... ـ داری". چه بسا انسانی که خصیصه ی اول را داراست٬غالبا بی بهره از مورد ثانویه نیست!...خواهشا آشوب نکنید! رفتار گاه و بیگاهتان٬موجب قضاوتی چنین می گردد. ورنه٬ما برداستان طمع و فرویدیسم هم جنس خویش٬نیک آگاهیم.

کوتاه بیایید! شمایان علاوه بر عشاویه (جمع عشوه!!) بهره از خرد نیز برده اید.

 

کات!

کودک بودم. کودک تو. بازیچه ی تو. تو٬هیچ ام رهایی نمی دادی. تنها٬هر "چند سال یک نگاهی"٬ کلامی به سحر می راندی و می خواندی ام به خود٬از ناکجا...کودک بودم. پند نمی گرفتم و باز پیش می آمدم. هراس و احترام٬ملغمه ای پلشت می شدند روبرویت. ساکن دل بودی و ساکن٬تن خواهم بود. "اشتیاق" از جنس زمین که باشد٬تو هم سرکش ترین روسپیان را ناصح خواهی بود.

خام نشانی ای که کنون راهی تا منزلم ندارد٬خام قهوه و سیگار تو٬چندمین مرتبه بود که نیست می شدم؟ حالا باز٬شیاطین از وصل می سرایند و من٬کودک ام. دریغ از بی چشمی و ایثار! که "مجنون"٬ مجنون نبود. یکی دیوانه ی غافل و خفته بر استهزای عشق می بود.

کاش پاسخ نامه ام نرسد و بیش از پیش ترا برانم! که یکبار٬ چون سرد نوایی به حضورت روانه کردم٬ حدیث کنجکاوی ات ـ بعدها ـ شنیدم...چرا اینگونه ای؟ اینهمه سال و ماه که به جان و درد می خواندمت٬ کجا بودی؟ اینهمه مرگ و اشک که سرور نازنین نازت می کردم٬از چه٬ بی توجه بودی؟

خدایا! در کدامین زمان سیر می کنم؟ همه وجودم٬همه اکنونم٬رویای سالهایی ست رفته٬ پی فغان... زخمی از هرگوشه ی ناپیدا فرود می آید و مرا از اندیشه نصیبی نیست. نشانش٬همین برگها و صفحات تکراری. نشانش٬همین بلوغ دیررس و نارس. نشانش این:هرکه عدوی دل بود٬بیشتر بر آن بماند...

وای که بزنمت عق! وای که "آلزایمر" ات بگیرم!

                                                        *

گریه ام می گیرد...

 

کات!

دارد می رود. این روشنی. این مانده پس ابر...دارد می رود. یکبار هم که شده٬بگذار نه از تو بنویسم٬ نه از نوشانوش شهری در هفتصد کیلومتری اینجا. راه گفت و گو٬چه نزدیک! راه تماشا٬چه عریان!... آمدیم و نظر کردیم بر طنابی از جنس دست برگردن نوعروسی خفته بر ویرانی. نه شرمسار٬نه حیران. که آوازه ی دیوانگی٬قائم به ذات است و تنها یکی میل ـ نه حیوانی ـ را افزون کند. چه٬شراب آن دیار هم بی تاثیر نیست...آری! شک به جنون من نیز٬یگانه کفری ست بی بخشش.

                                                          *

آنقدر هوش بر پیکره گذشت٬که بدرقه ی این روشنی٬این آفتاب را ازخاطربردم.

کدام "بهار"؟ کدام "ارغوان"؟ راه خود ـ بی نگاهی به پشت سر و این مسافت دور و شبانه های قریب ـ برو و بدان که دلتنگی٬یکی بختک را مانَد٬ماسیده بر دل.

                                                          *

هی! ما٬دل می داریم بر افسانه و راهی که اقیانوسش می گذشت.ترا به جان نمی پذیریم. اعماق٬تهی ست از تو. حال٬خواه "لیلی" باش و بمان! خواه٬افسونی کن و برو! من٬آنقدر خسته ام که قهقهه ای تنها٬ نثار عاشقانه ها خواهم کرد...اینها٬نه از بهر آینده ی لجن گون٬که از بلوغ عقل است!

                                                           *

حضور همه تان٬به تردید است. اشکم٬جاری این بیابان. این سرما...نه! بی حرمتی نکرده اید. من٬نیز... ولیک سایه ی اجبار و غم٬سیلی پرسوزی ست از ناکجای آشنا...

حال٬پیش بیایید! به چای و سیگار و جانماز٬میزبانی درخور خواهم بود. ناسپاسی ای نیز به چهر نخواهید دید...که کجاست آن شور٬تا فریاد نهان بر سرتان بشوراند؟

                                                           *

دوستتان می داشتم به دل! چون منی چون میان آدمی نیافته بودید٬زهی ریشخند و ناسپاسی!... بگذرید! دلم٬پر است!

 

کات!

های! بر همین آستان٬بنشین و بنشان و بنوشان این زخم ـ لب های سرد و بی آتش را. که هُرم٬نه از نگاه٬که از دو میوه ی نارسی ست نشسته بر تن...یمین و یسار فراموشم شد بدان هنگامه. بدان تماشا. هنوز هم که نیامده ای تا به ادراک همنوایی خاشاک و زنانگی برسی...

(این نوشته ناتمام ماند.)

بی حوصله ام. در نزن! حرفی نیست. می خواهم بخوابم...روزت را با آنانی بگذران که شاد اند و لبخندی ـ به عاریت ـ روانه می کنند...من و سرما٬عجین شده ایم. حرفهامان در باد می لولد و...

دارم بیش از پیش رنج را می آموزم. دارم پس آنهمه سال٬صبوری را به رخ خدایم می کشم... مردمان سر راحت به بالین نمی نهند و من خشم را٬نمی نمایانم. مردمان٬خسته اند و من٬خواب...

هیچ چیز تسکینم نمی دهد.

 

کات!

سلام!

سراغی که نمی گیری. اما من ات خبر می رسانم از بی خبری و جنون. نشان ات می دهم از یکی گم کرده ی هویت...می دانی! اینجا دل و دستم می لرزد برای گریز. اما نمی دانم به کجا.

در آستانه ی بیست و هشت سالگی٬انگار فرصتی برای تجربه نیست. می خواهم با باد بگریم و نمی توانم. زخمه ی سازی٬زمزمه ای مگر به خود آوردم از این پریشان حالی. چه کنم؟ چه کنم تا این دردهای زمینی رهایم کنند و بگذرند و بگذارندم برای درد خویش؟...چرا اینجایم؟ چرا اینگونه؟...امان از تقدیری که اینقدر خوار تغییرش هستم! که اگر نمود اینهمه نوشته در دقیقه ای جسارت می بود٬کنون از آن خویش بودم.

                                                            *

سراغی که نمی گیری. شاید بی حوصله ی این نغمه ها شده ای. شاید باز دورت شلوغ است و تو هم٬ نیازی به شنیدن و ـ بیشتر ـ شنیده شدن نداری.

باز بغضم می گیرد. انباردار "مته" می خواهد و می گویمش اگر یافت٬به جراحی عصب و اندیشه ام دست یازد. ترا توان زندگی و ـ حتا ـ مرگ بخشیدن نبود. هرچند بزرگترین راهنما برای نیستی تدریجی هستی...و من ـ سنگ صبور آدمیان ـ چقدر ویران می شوم از این رفتار پلشت: هرگاه درد و نیازتان افتد٬ سراغی می گیرید و به آرام و شادی٬پذیرای کس نیستید.

خدایا! محکمه ات کجاست؟ من٬شاکی ام. پرگله...

                                                           *

ـ اینا نمی خوان به ما پول بدن؟

:نه..."امید علی"! یه راه بهت پیشنهاد می کنم ٬راحت می شی...برو خودکشی کن!

- جراتشو ندارم!

:بیا بریم بالای اون ساختمون کنار توربینا. اول تو بپر!

                                                             *

خنده ام می گیرد ازاین نابازیگران.

 

کات!

چه سخت است برراهی که ترا به آرامش می رساند آگاه باشی و بیراه بروی! و هی ویرانی و حیرانی را کش بدهی٬که چه؟...که یا از خود خجالت می کشم ٬یا که بهای زیستن می پردازم.

                                                     *

امروز٬بی بنیه ام. راننده در ماشین خوابیده. خود را گرم می کنم...آخر چه چیز را می خواهم به خود ثابت کنم؟ درد من کجاست؟

                                                    *

خدایا! این چند سال را ساده تر بر من بگذران! فقط یک چیز٬یک چیز می خواهم:من٬راه خود خوب می شناسم. جسارتی بده تا با اینهمه عذابهای زمینی٬خود را گرفتار آن سازم و بس!نیرویی بده از برای بریدن٬جستن٬فریادکردن...نشان به آن نشان که ده سال٬رفت. این و آن تمجید کردند و من فرورفتم... خدایا! خسته ام. خسته..."دولا دولا"٬سوار بر شتری پرکینه٬به انتظار معجزه ام؟...آه که اگر این تعهدات نکبت بار نمی بود!(تمام تعهدات زمینی بوی گند می دهند. مگر یکی دوستی و همراهی به اختیار.) آه که اگر باری از این ذهن مغشوش برداشته می شد!...

چقدر تنهایم! چقدر تن به حقیقت و ذهن٬به رویاست!...انتهای اینهمه آمدوشد٬مبارزه ای نابرابر با ذات٬ روح٬فکر...خدااااااااااااااا !

 

کات!

نه. دیگر دوری ات آزارم نمی دهد. اینجا٬سوز و آهن٬ترا یاد زمین می اندازند. از "پس پشت مردمکان" و "آزمون تلخ زنده به گوری" ٬خبری نیست.

دلتنگت نیستم. دلتنگم نباش!...خوشا همین بی خبری! چنان حدیث عاشقانه ها به این باد سپارم. چنان شبگریه را به لبخند و تماشای رنج آدمی٬وانهم. چنان فراموش کنم اصل را و اصلی نو بیافرینم...

هی! ترا یکی نشانی غریب می دهم ازبرای تماشایم. مسافری اگر روانه کردی٬دیدارم به همین نزدیکی ست. نه از شب می هراسم٬نه زوزه و زمزمه. تنها و تنها٬از عشق می ترسانمت. ـ و اگر توانی بود ـ می رهانمت.

خوشا بر طالعت که مخاطب نوشته ای چنین گشته ای!! دیگر پیغامی بی جواب روانه ات نمی کنم: «امروز پی در پی٬سیگار می گیرانم.»

                                                               *

فرشته که نبوده ای. موها و انگشتان را به زمینی ترین صورت ممکن٬آراسته کن! اینجا٬شیطنت باد شمال است و رویای بازی گیسوانت. با لبی سرد٬گناه را می آمیزم و تو٬بی هوش. من٬خراب. ویران. به طلب شهد بیا و طلب شرم مرا به پا کن! دستم را بگیر! شعری بخوان! افسانه ای غربی بازگو کن!

                                                                 *

من زنی را دیدم...

 

کات!

میان آهن ها٬دلم می رود با "بگو ـ بگو". کجایی تا بگیرانمت؟ که چون نشئه ای ام اکنون. بی سیگار. بی طلوع...بیا و بفشار تن و روح من٬برآمدگی های تنت را.

به جای آنهمه گریز...

(نمی گذارندم به سکوت.)

 

کات!

انگشتان سرد٬چه زود بی توان نگاشتن می شوند. من٬تاکنون برای همه نوشته ام. برای همه سروده ام٬جز خویش. مگسان پرآزار٬می لولند و هیچ سرخی ای برای مکیدن نمی یابند. درختان عور٬سرما را می نالند. آفتاب٬گریخته. من و تو و همه کس٬تنها مانده ایم در جای ـ جای دیار سبز و خشک. این گریز از پیوند٬برایم غریب است.

                                                                  *

دود اگزوزهای "توربین هال". کانکس های نه چندان گرم. اوراق مدفون در زونکن...و من٬که نفس می کشم و لبخندی می زنم.

«زندگی٬ شبیه یک شوخی ست.»

 

کات!

برایم سرودی تازه بخوان! نو٬از جنس خورشید...

چه ماه٬ که نرسیده٬تو در جاده می رانی و برآمدنش را ـ به مشرق ـ نظاره گری! چه ساده ای تو٬که پی "امرار..." می روی و می آیی و...

حالا٬مانده تا برف. تا سیگاری که تحمیل سوز می کنی و عاشقانه ها ـ حتا در باد ـ٬برباد! هه!

                                                      *

برایم از رهایی بخوان! بلکه نغمه٬حقیقت را چیره گردد٬به خیال.

تا سالی دیگر٬راهی نیست. اگر دم بماند و چشم مرور کند٬شاید "شرح فراق" رفت و بی چیزی بماند. شاید هم تو سبزترین حدیث ها را روانه ی خیابان های خلوت رو به باد شمال کردی.

بعید نیست؟

 

کات!