فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

بازی می کند با من٬این خیال. این درد...

شبی پیشتر٬به رویای سپیده ام آمدی و پرلبخند٬گوش ات به حرف ها نبود...هه!

***

منزل تنهایی٬همچنان اشکباران و ناباوری ست. گریه که فرونمی نشیند... یادت٬آبی آبی...

 

کات!

خیره در نگاهِ دور تو٬اشک بند نمی آید...چه خوب که تنهایم! چه تلخ٬که بی کس ام!...آشوبی دوباره٬ بعدازظهر چهارشنبه را به بر می گیرد و هرچه زار می زنم٬تو٬تنها٬ ساکت و خیره و پرلبخند می مانی.

رفتی؟ به کدام درد؟ کدام شکرانه؟

دلتنگ سادگی ات٬من!

 

کات!

پ.ن:«دستت را به من بده!»

غصه ات می خورم. دلتنگ می شوم...هرسو٬پر از نشان توست. خیابانِ پردرختِ "کاخ":غذایی می خوردیم. و بعد٬یک نخ سیگار. تو می گفتی بایستیم و من می خواستم قدم بزنیم.

************************

هی هی هی! یادت روشن و سبز! که رفتی و غصه و خاطره به جا نهادی...تو که رفیق ناهمگونی ها و شبانه ام بودی. تو که اهل ما بودی و اهل درد...به نامرادی٬تنهایم گذاشتی.

 

کات!

میهمانهای آشنا در راه اند. من با تصاویر تو می گریم. "میم"٬آبی به صورتم می زند...خدا را اگر فراموشت کنم! خدا را!

 

کات!

آدم ها می­آیند
زندگی می­کنند
می­میرند
و می­روند
اما
فاجعه­ی زندگی تو
آن هنگام آغاز می­شود
که آدمی می­میرد
اما
نمی رود
می­ماند
و نبودنش در بودن تو
چنان ته­نشین می شود
که تو می­میری در حالی که زنده­ای
و او زنده می­شود در حالی که مرده است

آزاده طاهائی

نیمه شب٬تنهایشان گذاشتیم. خانواده ات را می گویم. جمعی سه نفره٬که تنها خدا می داند اکنون چه می گویند و میان نگاههاشان چه می گذرد. تلاش هرسه٬آرامش است٬نه فراموشی. که یاد تو و شبیه هیچکس نبودنت٬جاری و ساریِ دل و جانِ همه مان است...دست نوشته هایت را می خوانند و بی خبر از مرثیه های من٬حیرانِ ناشناختنِ تو اند. پدر٬پی می گیرد همچنان علت هجرت جاودان تو را. مادر٬ شبانه و زمزمه ی هرچه بجا مانده از "آرمین" را درهم می آمیزد. و برادر...همچنان ایفاگر نقشی تلخ: سنگ صبور.

بگذریم!...دلم برایت تنگ است! تنگ...

 

کات!