:الان چیکار میکنه؟
- دقیق نمیدونم. تو یه شهری یه٬حوالی تورنتو.
:عجب!
- فکر کنم تو جی.ام کار میکنه.
:جی.ام که داره ورشکست میشه.
کات!
پ.ن:
۱)از دروغ بدم می آید. از این اپیدمی ناله و خست ٬درعین مکنت.
۲)"سنتوری"٬ چه زود٬رفت از خاطر!
۳)«...یار٬عاشق کش و بیگانه نواز است هنوز»
:میارم.
- کِی؟...عاشقیا...
:به فرض که باشم. عیبی داره؟
- نه. "مگه" اینکه طرفت٬همسر داشته باشه.
:خب دیگه. من با همین "مگه" مشکل دارم.
- چی؟
کات!
چه جالب٬و چه غریب! امروز برای اولین بار٬با تماشای این اتاق٬یاد روزهای سپری شده افتادم. یاد آنهمه نوشتن و نوشتن و حبس کردن یادداشتها٬زیر میز قهوه ای. تایپ کردن های شبانه و غرولند مادر... کتابهای قطور دانشگاهی. خطاطی های پدر ـ از حافظ تا بامداد ـ بر جای ـ جایِ دیوار...حالا٬جای آنهمه خاطره٬کتب رایانه(!) و نت برداری از مفاهیم آزمون ام.بی.ای ٬نشسته. اتاقی که تنهایی و ـ حتا ـ ناامیدی در آن موج می زد٬حالا پر از امید و سبزینه گی ست.
**
اتاقِ اکنون من٬سردی خاصی دارد. نیز٬غربت و بی رحمیِ "نمی دانم چرا" یی در آن موج می زند.
آری.
این دل
از پای بست...
کات!
هی نگاه می کنی. نگاه می کنی و باورت نیست. که چه ساده٬چه ساده یک نفر می رود و "می ماند" و حالا٬این تویی که ویران و پرخراش و "رفتنی" می شوی...غریب است. نه؟
پی این بازی٬این مضحکه٬هوسِ جامه دران و فریاد٬ذهنم را می کاود و می آزارد...راه بر نفسم بسته اند انگار. مضطرب ام...مضطرب.
شب پیش ـ چون همیشه و اکنون ـ یاد ات می کردم که نیستی و بارانِ خزان نمی بینی. نیستی و دردِ بدرودت ـ افزونِ همه دردها ـ سخت کرده ـ عجیب ـ مرا٬زندگی...و می مانم که کجا٬با که٬بگویم. بگویم تا ـ ذره ای حتا ـ رها شوم.
ای خدا...
*****************************************
ساعتی از نیم شب گذشته بود. ایام واپسینِ تیرماه. از همان کابوس٬که در "تونل رسالت" فریاد و فریاد و فریاد ات می زدم٬تا به این شب تار٬درخود ریخته ام همه غم و ناتوانی ام را.
«من عمله ی مرگ خود بودم
و ای دریغ که زنده گی را دوست می داشتم!
آیا تلاش من یک سر٬بر سرِ آن بود
تا ناقوس مرگ خود را پرصداتر
به نوا درآورم؟
من پرواز نکردم
من پرپر زدم.»(۱)
کات!
(۱):شاملوی جاودانه
صبا:انگشتمو دیدی؟ خوب خوب شده.
نگار:اِ آره.
صبا:هی می گفتی "اینا قارچه".
نگار:امروز خیلی کار کردی! باید استراحت کنی!
صبا:تو چیکار میکنی؟
نگار:میرم خونه.
صبا:باشه!
نگار:از خدات بود. نه؟
صبا:ببین نگار! آدمای بزدل٬هرازچندگاهی٬جسارت به خرج میدن و...چه میدونم!
نگار:چی میگی تو؟
صبا:تو بیشتر اهل حرفی٬تا عمل.
نگار:تئوریسین تویی. نه من...الانم بهتره بگیری بخوابی!
صبا:تو کجا میری؟
نگار:کجارو دارم برم؟...میرم پیش عماد.
صبا:سلام برسون بهش!
نگار:شوخی نکن با من!...تو این زمان کوتاه٬دلی باهات بودم. می فهمی؟...دلی...عرفا و شرعا هم هیچ خطایی نکردم.
صبا:قبول! تو پاک...پاکدل.
نگار:محتاج این تعریفا نیستم. یه محبت ساده٬بسمه!
صبا:محبت ساده؟ تو این شرایط؟
نگار:کدوم شرایط؟
صبا:عماد هست٬دمدمی مزاجیت هست٬آرمانگراییت هست.
نگار:بهتره من برم!
صبا:برات دعا میکنم!
نگار:مگه قراره چه اتفاقی بیفته؟
صبا:هیچی.
نگار:قراره دیگه همدیگه رو نبینیم؟
صبا:شاید.
نگار:چقدر دیوونه ای تو!
صبا:چقدر احمقی تو!
نگار:تو اسمشو بذار حماقت.
صبا: زنگ بزنم ماشین بیاد؟
نگار:نه. با ماشین عماد اومدم.
صبا: پس خودش چی؟
نگار: امروز موند خونه. بدجوری مریض شده!
صبا:قربون دل پریشونت!
نگار:پریشبا خواب می دیدم از یه جایی دارم پرت میشم(می خندد). افتادم تو استخر ساختمون شما.
صبا:اصلا خنده دار نبود!
نگار:اینقدر که حال منو گرفتی٬به چی رسیدی؟ ها؟
کات!
***
ماهور جان! روزهای آغازینِ ما٬سبز بود. هرچند این "سبز"ی٬تا حدودی برمی گردد به بی خبری. اما به گواه گرفتاران٬روزهای رفته٬به از ایام نیامده می نمودند.
صباحی پیش از بیست و یکم مهر٬ ـ حضور آبی و گنگ تو ـ "آرمین" ما٬خفت...و تو را ندید...و تو٬ ندیدی اش.
***
هرچه دلمردگی و ـ در عین حال ـ تلاش ما برای بهاری نو بود٬شادکامی تو و همه کودکانِ بی خبر نورسیده باد!...که فهم٬شایسته ی انسان است و خود را ـ در احوالات پیش رو ـ به نافهمی زدن٬ عجیب نکوهیده است. بخند! اما نه به هر بها...
خوش آمدی!
کات!
**
غروب است و سرمای نو. چه پرازدحام و کسی٬کار به کس ندارد در "خانه هنرمندان". از کتاب "آیدین آغداشلو" رونمایی می کنند: "احمدرضا احمدی"٬سخن می گوید٬شیرین...می روم سوی "تالار انتظامی" تصاویری از "پراگ" می بینم:زیبا و پر چتر. اما ـ چون دیگر شهرهای آن دورها ـ سرد. غربت است دیگر! حتا اگر "پرویز دوایی" همچنان در آنجا لبخند بزند!
**
چقدر مضطرب!...این آفتاب٬بر تو و برای تو نیز می تابد.
**
پرهیز از "دورِ همی ها" را٬مهمان "اشکنه" می شوم. خانم فروشنده٬تبلیغ می کند...همراه٬نان سنگک٬سبزی٬جرعه ای آب...پس٬سیگاری می گیرانم و بازمی گردم سوی شهر شلوغ. شهری که دیگر آنِ من نیست.
کات!
کات!
