فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

همه چیز ازنو آغاز می شود. پس از یک آخرهفته ی پرکار و خسته کننده و شاد٬شنبه ی تیره نوید مرگی دوباره می دهد. به هیچ روی٬شادمانیهای آن دو شب پیاپی را فراموش نمی کنم. اما این حرف می آزاردم :«آقا٬ تو برخلاف وبلاگ «سکته» ای که داری٬آدم خیلی شادی هستی!»

                     *                                              *                                         *

نمی دانم چیست که به یکباره درونم ترشح می کند و عصبی می شوم و ـ چون همیشه ـ درخود می ریزم. بغض می کنم و نگاهی کشنده به عقربه ی ساعت می اندازم. «ببین! من دیگه باید برم! سرویس رفت.» (تق)

                     *                                              *                                            *

باید بزنم بیرون. سیگار هم ندارم.

 

کات!

پ.ن: دیگر تمام شد آنهمه/ ای تو از انتظار آدمی و پری...