فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

آری! ما انسانهایی هستیم با موجودیت جعلی و گرفتار در غریب ترین تنگناها. خرفت و بیعار٬این دایره ی آشنا را طی می کنیم.اینجا٬همان جایی که آرامش تا به ابد خفته٬وعده گاه آنهاست که می دانند باید بجنگند تا حدیث نفس کشیدنشان پیش رود. من٬که اکنون در ابتدای دوری دیگر از این محیط هستم٬ معترف بر ناتوانی خود٬نه بر عشق و نه برخدای تنهایی ام دست نمی یازم.

یعنی تو تباهی ما را ندیدی؟

 

کات!