فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

کافی نبود تمام فشارهایی که از ابتدای سال بر جان وارد شد و نحیف کرد؟ حالا٬صحبت از هجرت نیز به میان می آید. سفری که نه از روی بلندپروازی٬چه بسا نشان اجبار دارد.

«خدایا! برای من یه معجزه بفرست! مث ابراهیم...» (۱)

مایه ی تاسف است این صبر بسیار بسیار کم! این بغض...

                                *                               *                                       *

مانده ام...در پی راهی٬بیراهی٬که تنها به رهایی ختم شود...

شبی که گذشت٬فقط به خواب بودم و منگ٬یاد آرامش می کردم. یاد «بودن».

خیابانهای شلوغ  و سکوت تو. اشک و حسرت من.

«خدایا!...خدایا برای من یه معجزه بفرست!» (۲)

 

کات!

۱و۲) هامون٬داریوش مهرجویی

پ.ن:جدا حالم بده ها!