فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

همیشه برای تحلیل آثار مسعود کیمیایی ٬به خودش و اندیشه اش مراجعه کرده ام. دوستش داشته ام و خرده های جاودانه ی منتقدین را نمی پذیرفتم. چرا که معتقد بودم سینمای کیمیایی٬یک گونه بیشتر ندارد.

در اثر آخر ایشان ـ که بسیار فاجعه است ـ ٬اگر علیرضا زرین دست و خسرو شکیبایی نبودند٬که دیگر واویلا!

 

کات!