آقای دکتر! من بیمار ام.
بیست دقیقه مانده به سه. « ناز بنیاد مکن/تا نکنی بنیادم...»
به تنهایی ها و همراهی ها فکر می کنم.به بیماری خویش.یک مرض حاد٬که البته علاج دارد.
«من با تو حرفی ندارم...فقط بگو این کیه که...؟»
«حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی/من از آن روز که در بند تو ام آزادم»
-----------------------------
پانزده دقیقه مانده به سه...من می روم. اما دور نمی شوم...می فهمی ام؟
«غم اغیار نخور/تا نکنی ناشادم»
این٬یک حکایت ساده است. دوستی٬از برای هنگامه ی درد و غم بماند! بماند برای سکوت و "نبودن"!
«چیکارم داری؟»
سیگار. فشار بسیار پایین. دل ـ دل...آرزوی نیک زیستی و آرامش٬مارابس! مانع٬هرچه می خواهد باشد. همراهی ضجه ها٬برای همین اکنون! دردانه بازی ها٬ به قیامت!
---------------------------------
ده دقیقه مانده به سه...ما٬آزاد آفریده شده ایم. پی هر انتخاب٬بگذار ـ حتا اگر به حقیقت وفاداری دست نمی یازیم ـ انسان بمانیم!...سخت است؟
«برو!...خوابم میاد.»
با اینهمه رنج٬چرا بیافزاییم بر فغان و مرگ؟...چقدر دودت کنم و دودم کنی؟
----------------------------------
پنج دقیقه مانده به سه...می توانیم پاک ترین تعبیرها و رفتارها را روانه ی "دوستی" کنیم. مهر٬ به امید نیک بختی ست. به اندیشه برای رهانیدن دیگری...
«آقای دکتر! من بیمار ام...من زمینی ام.»
«چه توجیه و طفره ی نابی! از تن بگو!»
سیگارم را که آتش بزنم٬ می میرم...بغض و سه تار٬ به هم می آیند...
------------------------------------
سه...
چقدر تکلیفم روشن نیست!...زنبوری مگر٬به تعبیر سطر بعدی "گنجشگکان پرگوی باغ"...نمی خواهم آشوب و فریاد کنم. آنچنان هم خسته ام که حدیث توبه٬تنها٬زمزمه ای پرآزار می نماید.
«جانا چه گویم/شرح فراقت/ چشمی و صد نم/ جانی و صد آه...»
گاه٬ می خواهم افسانه بمانم. گاه٬می ترسم...دیری ست به گریه٬بر آرامی نیست. فقط٬به خنده٬ بیراه است و یکی بازی کودکانه. شبه مبارزه ای با خدای عقوبت.
«آیین تقوا/ ما نیز دانیم/لیکن چه چاره / با بخت گمراه»
----------------------------------------
پنج دقیقه پس از سه...جستن کام؟ یا آرام؟...
بگذار بی وقفه گریستنم٬بخشش خدایم بر جان و درد باشد! شگفت زده ی این لرز نیستم. شرم به شبانه و زمین!
----------------------------------------
ده دقیقه پس از سه...می خواهم تنها باشم. راستش٬واژه ی "خواستن"٬جانشین ناگزیر "اجبار" گشته... تو و همه ی اطرافیان که ـ دریغا ـ نمی شناسندم٬به بخشش تقصیرها اکتفا کنید! من و این کلام و کردار ـ حتا اگر به هم نسازیم و مغموم٬ببازیم ـ به آزردن هیچ بشری گناهکار نیستیم.
«من امروز سر کار نمی رم...دیرت نشه!»
-----------------------------------------
پانزده دقیقه پس ازسه...
بدکرده ها را می شویم. پاک نمی شوند...شفاعت دیگر چیست؟...اثبات دوستی٬تعبیر به ناجنسی؟ به بی نشانی و ناپاکی؟...یعنی چه؟ تبعید به سفری بی بازگشت؟
«واعتصموا به حبل الله جمیلا/ و لا تفرقوا»
-----------------------------------------
بیست دقیقه پس از سه...
سست می شوم. یک چیز برشما ارمغان رفتنم می گردد. دریغ همصحبتی و درکی یکسویه. رفتن٬ همان و برخاستن آهی شیرین از نهاد٬همان.
«وی خاطره ات پونز/ نوک تیز ته کفشم...»
«نگاه کنین! همه ش اشک می ریزه.»
«ازش خلاص شین!»
عجب!...بازمی گردم به نخستین ترانه. ترا چه نیاز به تکرار مفهوم همدلی؟
«به ناامیدی از ین در مرو بزن فالی/ بود که قرعه ی دولت به نام ما افتد»
یعنی می شود؟
-----------------------------------
بیست و پنج دقیقه پس ازسه...
تنی کش می دهم و درخود جمع می شوم. انگشتان٬بر موزاییک سرد٬ خنکای واهی می جویند...انگار مرده ام.
«تف!»
«مالتیپل پرسونالیتی دیگه چیه؟...من امشب پرواز دارم.»
«بله. مطلع ام...سعدی٬ یا تخت جمشید؟»
انگار مرده ام.
--------------------------------------
نیم ساعت پس از سه...
حرامی٬واگیر دارد. از روح٬به قلم. به برگ...به نگاشتن اینهمه شبگریه بیا! "دوستی" را چه نسبت با بازیهای قرن نو؟ چه خویشاوندی با علم؟
«اونشب داشتی چیکار میکردی؟»
«فیفا ۹۹ بازی میکردم.»
--------------------------------------
بیست و پنج دقیقه مانده به چهار...
خوابی نیست. امانی نیست. حرف٬رک: آگاه خستگی ام که گردی٬ خرده ات٬نه ارزانی این وجود٬که روان تقدیر خواهدگشت.
اینهمه سال که رفت. مگر شبی نو و یلدایی آغازگردد و فراموشی٬در پی...بی شناسنامه٬ انسانی نوزاده٬ اهل لبخند٬ حرف٬بازیهای ریز و درشت که حکایتی نکبت بار به دوش دارند...دیگر همین!
------------------------------------
بیست دقیقه مانده به چهار...
ساعتی گذشت. ماندی و خوابت نبود و اشک و زمزمه ای دیدی بی شبیه. ماندی و نمی مانم...غرض٬ اسطوره و "بت" نیست. هنگامه ای پرجان و دل بود٬که بود. آری:از من و روح تنهایم بود...شراره ای حتا.
------------------------------------
پانزده دقیقه مانده به چهار...
جاودانگی٬از آن حکایتی ست که مشق ـ چه بسا ـ فرزندت خواهی کرد. سر و همسر و چشم و امید و شادی و خدای و سپیده و سپیدی٬می نهم برای شمایان و خود٬به دشتی شاید. به نفرینی شاید. گریه٬ ضربی ست بر کودکی و آنهمه روشنی.
«ای عشق با تو حرف می زنم/ ای رنج مگر آجری؟»
------------------------------------
ده دقیقه مانده به چهار...
بی یادی از آغاز٬اتمام را طرح می ریزم. خاطرات را سان می بینم. بی ترتیب و به خواسته...
چه بی کس بودیم! آری. چه بی کس٬چه بی کس!
«خورشید به ما هیچ نکرده ست مادری»
------------------------------------
پنج دقیقه مانده به چهار...
حجب٬مانع گلایه شد. تو٬بر خدایم برسان شکوه از این سهم! لیاقت٬جز این نبود و خواسته٬جز این. خفته بر خاکی با غمی چنین جانکاه را تماشا٬نشاید! هرچند تاوان کودن و مخلوق٬دیگر برمن نیست(زهی سپاس!). آگاه دوستی و مهر ـ که من ام ـ را سفری دراز واجب است. دست پرورده ی دلدادگی و "دوستی"٬خواستار ماندن نیست. در پیچ و تابی بی شور٬می گرید. می رود. می گرید...می رود.
-----------------------------------
چهار...
بازی این نقش٬از آن دختری ست که واقف بر خستگی از خواندن این سطرهاست...من٬سرودن از ارقام و آینده نمی توانم. راهیابی بر بختی آسوده٬خارج از این ذهن بیمار است...
----------------------------------
پنج دقیقه پس از چهار...
آشفته شو!
«عمری دیگر بباید بعد از وفات ما را/ کاین عمر طی نمودیم اندر امیدواری»
آشفته شو! (ترغیب می شوی؟) دود سیگار به همین زمین و فرشش که سوزاندم٬دمی٬بر احوال خواهی گریست. باور کن تلخ نیست!...زمزمه و دقیقه ای تنها٬چون هیچکس و ـ اگر می توانی ـ چون خود خود باش! سحر را ٬بی غم٬ به بستر برو! یکی یاد آشفته می ماند بر جسم سردت:
«ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم/ یا جان باده یا قصه کوتاه»
-------------------------------------
ده دقیقه پس از چهار...
خواب و خرابی٬آرزوست درسر! هراس٬به جان. فغان جان٬ به فلک. تو را پیش از هجرت رنجی نیست. پیامد سرامد دوری را به ویرانی و دیوانگی ببخش!...بر همه جای و همه کس٬سخت و صعب باش٬مگر این احوال افسرده!
«با دارودرمانی موافقین؟»
«چرا از این می پرسین؟»
-----------------------------------------
پانزده دقیقه پس از چهار...
توبه ای نیست. گریز٬یگانه دلیل تنهایی ست. خدای٬مگر آگاه پایانم نمی بود که شمایان٬عزلت را به شگفت نظاره گرید؟...بس است دیگر! ثانیه ای درنگ٬تامل...و بی تحمل.
-------------------------------------------
بیست دقیقه پس از چهار...
ساکن٬به زمین. به نیستی...خواب٬هدیتی بوسه گون٬برای شما. حلاوتش را یادکنید به دوری! همصحبتتان را عاقل گزینید!
به دود و آه٬رفتم...رفتم...
که رفتم.
کات!
پ.ن: تو٬خاطرت نیست...
و حالا من به این شوق پای آثار "مجید انتظامی" می نشینم که :
یکی بود٬یکی نبود.
نگاهی در یازده سال پیش٬چون نگاه "شیرین" " بوی پیراهن یوسف" می نمود.
تو٬خاطرت نیست...که درست نه سال پیش٬نشسته روبروی تنهایی هایم٬گوشه ی انگشت شست می جویدی و روح مرا...
من٬به یاد دهه ی تیره ـ طلایی هفتاد٬ می گریم. همین!
به زنده ساختن خاطره٬زنده ام. تو که رفتی و...
