فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

نه آفتاب روشنی٬نه همراهی٬نه تلخی آن قهوه های سه شنبه ها...تو و آن چمدان که کشان ـ کشان٬ پارکت کف منزل را آسیب می رساند. من و فریادها. همسایه ها. دودمان ها.

تو و بغض و دشنام و روسری سپید. تو و عشق. تو و حسرت. به کجا آشکار گشته اید که جایی از برای نهان کردنتان نیست؟

                                                   *

"ها"ی سکوت٬بر آینه ی آسانسور:نه. ما٬پلید نبوده ایم.

 

کات!