فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

باز٬به سرم می زند. پس از هر عیش و منم ـ منم٬این آوار از نمی دانم کجای فراموشی٬سرمی رسد به طغیانی عظیم و می ربایدم ز هستی و آرام...درد می کشم. بغض می کنم. گاه٬آوازی نامفهوم سرمی دهم...

                                                  *

باید صبح بیاید. تنها شوم(مگر اکنون نیستم؟)...حالا٬فقط صفای این دلِ سیر گریستن را خوشامد می گویم...کسی٬به بر نیست.

 

کات!

پ.ن:«مردی که شب هنگام نزد زنش یا معشوقش بازمی گردد٬تمام دوهزار کلمه ی خود را بر زبان رانده است:بر سر سربازان٬دولتیان٬عامه یا زنان دیگر. اما زنی که در برابر او قرار دارد هنوز پنج هزار کلمه ی دوزخی دیگر برای گفتن دارد و امید به یافتن گوشی مهربان و منفعل.» (شیوا مقانلو - "کتاب هول")