فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

موها٬خیسِ آب و زدودن هراس و لرز٬از تن. بدون هیچ روبنده ای. هیچ حایلی.

که "دارینوش"٬حتا افسانه می نمود. چه رسد به...

رطوبت و دود. هق ـ هق و گذر آب روان میان "...." ها.

آه! چه می گویم؟...چه می گویم؟

                                               *

"شاسوسا" برام یه کتاب میاره. میگه خانم جویس٬نوشته هاش رو تو "کپنهاگ" چاپ کرده...کتاب رو ازش میگیرم...

«آب داغ و بی لذت/ هوسی پر می کشد از شاخه ی ناامیدی/ نمی شناسم تان هیچ/ افسونش نکرده ام/ دریغ!»

                                              *

میان تمام پتوهای خانه٬گم شده. روبنده٬ خیسِ عرق و اشک...تمام شدن سیگارم را بهانه می کنم و... می روم...می روم.

کات!

پ.ن:من میخوام همین کانال رو نگاه کنم. لطفا هی نزن این کانال- اون کانال!