فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

این است ازل. گویی به خواب٬جاودانه رویای طلب شده در اینهمه سال و ماه می بینم. آبیان٬قدمی می نهند به منت. پنهان گرِ شرمساری٬نیم من. درود اشک٬نثار این خوانش! هی نامردمان!

«اکنون مرا به قربانگاه می برند

گوش کنید ای شمایان

در منظری که به تماشا نشسته اید و

در شماره

حماقت هایتان

از گناهان ناکرده ی من

افزون تر است.

با شما

هرگز

مرا پیوندی نبوده است!» (۱)

کات!

(۱):شاملوی جاودانه