فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

آب و عطش درهم می آمیزند. سایشِ پنجه ها بر کاشیِ سربی. نجوا و فریادی خاموش. بغض٬چاره ای برای فرار از یکی شدن...

آب و "آبی" و عطش. ناله. ناله. درد و روشنی٬در هنگامه ای بی پنجره.

                                                       *

بهانه می گیرد. بی بهانه می گرید. پیِ مرهم٬اینجا و آنجا دور می زند. به من که می رسد٬ لبخندِ نمایش گون را روانه می کند. می داند که ما٬گرفتار همان "کابوس شوم"٬در نبودِ طعنه ها و زخم زبان ها٬بیشتر تاب می آوریم.

                                                       *

خیسِ پیوند٬مرور گونه٬شانه بر شانه ی نفرت می زند و فرومی ریزد.

«پنجه ی سردِ باد در اندیشه ی گزندی نیست

من اما هراسان ام:

گویی بانوی سیه جامه

فاجعه را

                پیشاپیش

بر بامِ خانه می گرید.

و پنجه ی بی خیالِ باد

در این انبانِ خالی

در جست و جوی چیزی ست.»(۱)

 

کات!

(۱):شاملوی جاودانه