آقا مسعود! قالتاق بودن در توانم نیست.
حالا ـ دوستانه ـ اگاهم می کنی که این نوشته های "احمقانه"٬مخاطبی ندارد و مادامیکه حبسِ این اتاق ام٬امیدی نیست. حدیث روشن روانه می کنی که به سالیان بعد٬هیچکس درنخواهد یافت مفهوم اینهمه دردنامه را...ظرف من٬همین چند خط بی پیکر است. چه کنم؟
کات!
پ.ن:متعجب شدید که مطرب یک میهمانی بودم؟
+ نوشته شده در شنبه هجدهم اسفند 1386ساعت 6:10 توسط هامون
