فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

همه آشفته اند. هم تو٬که از خرید قابهای تیره ناراضی هستی٬هم آن مرد کراواتی از خودراضی که برای پس دادن چند شمع٬"خانه ی جوان" را به هم می ریزد.

همه درمانده اند.

من اما این هوای ابری را به اعماق خویش نفس می کشم و حالم خوب است. نه آشفته ام٬نه درمانده. که شیفته ی این تنهایی و سکوت ام!

نوروز و بازی هایش٬ارزانی تان!

 

کات!