فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

این دوری کوتاه مدت٬بایسته و روشن است. برای بازگشتِ هزار و یک دل ـ دل٬که پسِ آدمی و قهقهه٬ فراموش شده بود. دوری٬ می بَردمان. می نشاندمان سرِ همان منزل نخست. همان عاشقانه های ناب و بی پروا. دلم٬تنگ موهای تیره و پریشان تو!...نیک که بنگری٬درخواهی یافت لزوم این بی کسی را.

توان افسانه شدن نیست.

 

کات!