فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

شبی که گذشت٬ به بر آشنایانت بودم. حمله ی تنفسی خواهرت موجب نگرانی شد و نیم شب ما بوی ناله و درمانگاه و اسپری می داد...وسایل خانه٬نشانی از تو داشت. نشانی که وادارم می کرد سراغ ترا بگیرم.(تلفن همراه خاموش شد.)

                               *                                                                          *

همه چیز عذابم می دهد. خیابانهای تاریک و خلوت منتهی به میدان ونک٬یادآور آنهمه خاطره (من دچار فراموشی شده ام).

گنگ٬نمی دانم عزم سرزمینی دیگر کنم یا نه. برای سامان آینده(؟) روح را بی سامان کنم یا نه. (دلم می گیرد. باید به کافه گالری نیاوران بروم.)

                              *                                                                               *

«خواب زمستانی» را می خوانم.

 

کات!

پ.ن:بگذارید به حساب بدبینی! اما٬ما٬گذرا٬ نگاهی می اندازیم و...  ما٬برای «کامنت» اینجاییم. (به یادداشتهایی که برای حقیر گذاشته می شود٬دقت کنید! اغلب٬مطلبی ست درباره ی جملات پایانی نوشته ی مذکور!!)