فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه...

ببخشای بر من٬بی چشمی ها را! نهادنِ آه٬نمی توانم٬به دست تو. واگذاشتنِ خویش ام بخوان٬سوی پاکی و مرتبتِ مهر! ببخشای بر سخره ها٬نمایش ها٬زمین ی ها!...

پسِ این همه گذر٬بوی آفتاب و سبزی می آید. می بینی؟...می شنوی؟...بیراه ام٬ به میانه٬حکایت بازگشت خوانَد و از نو.

بامدادان٬نغمه ی زایش و کودکی٬سرمی رسد...گریه ام٬جاودان! صبوری٬بی کاست!

 

کات!